Travmatik bir deneyimden sonra olay geçmiş olsa bile, beden bunu her zaman anlayamayabilir. Zihin
“bitti” dese de sinir sistemi hâlâ tehlike varmış gibi tetikte kalabilir. Bu nedenle travma, çoğu zaman
hatırlamakla değil, bedenin bugünde kalamamasıyla ilgilidir.
Travma terapisinde “oryantasyon”, sinir sisteminin yeniden şu ana ve bulunduğu ortama yönelmesini
ifade eder. Bedenin “şu an buradayım ve güvendeyim” bilgisini tekrar öğrenmesi hedeflenir.
Bu sağlanmadan travmatik anıları konuşmak, kişide bunalmaya ya da kopmaya neden olabilir. Çünkü
beden hâlâ geçmişteyse, anlatılanlar sinir sistemi için yeniden yaşanıyormuş gibi algılanır.
Oryantasyon, iyi hissettirmekten çok güvenli hissetmeyi amaçlar. Kişi zor duygular yaşarken bile
bedeniyle temasını kaybetmez ve kontrolün tamamen elinden gitmediğini hisseder.
Travma terapisi bu yüzden yavaş ve aşamalı ilerler. Sinir sistemi bugüne oryante oldukça, iyileşme
mümkün hale gelir.
